“Εμείς οι σοσιαλιστές πάντα παλεύαμε για τη δημοκρατία και εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των συνταγματαρχών.” τάδε έφη Γ. Παπανδρέου στο περιοδικό Christian Science Monitor στις 12-08-2010 . Η αντικομουνιστική δήλωση αυτή δεν είναι η μοναδική έτσι έχουμε την δήλωση Ραγκούση ορίζοντας ως “ανιστόρητο τον διμέτωπο αγώνα που διεξάγει ο Περισσός”. Τις δηλώσεις Πάγκαλου περί εξασφαλισμένης γνωμάτευσης για το ψυχιατρείο των ψηφοφόρων του ΚΚΕ και την παραδοχή του ως αντικομουνιστή δηλώνοντας “Γιατί εκλεπτυσμένος; Είμαι κανονικός αντικομμουνιστής...”.
Ο αγώνας των σοσιαλιστών για την “δημοκρατία” είναι μακρόχρονος και βαστάει δεκαετίες. Το 1889 εποχή που ο καπιταλισμός βρισκόταν ανάμεσα στο προμονωπολιακό στάδιο και το ιμπεριαλιστικό στάδιο ιδρύθηκε η Β' Διεθνή. Στα πλαίσια της Β διεθνούς παρουσιάστηκαν έντονα ρεφορμιστικές απόψεις που καλούσαν για την έξοδο από τον καπιταλισμό μέσα από τους ίδιους τους αστικούς θεσμούς σε αντίθεση με την Μαρξιστική θεωρία που καλεί την εργατική τάξη να ανατρέψει την αστική εξουσία και να εγκαθιδρύσει την εξουσία του προλεταριάτου, δηλαδή τον σοσιαλισμό. Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο σοσιαλισμός κατά την Μαρξιστική θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού δεν αποτελεί ένα αυτόνομο κοινωνικοοικονομικό στάδιο. Στον σοσιαλισμό αν και η παραγωγή κατευθύνεται για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών το κοινωνικό προϊόν κατανέμεται με βάση την αρχή "στον καθένα ανάλογα με την εργασία του, ενώ ο καθένας εργάζεται ανάλογα με τις ικανότητές του".ενώ στο κομμουνισμό ισχύει "από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του".
Η Β διεθνή διαλύθηκε πρακτικά το 1914 αφού υπερίσχυσαν σοσιαλσοβινιστικές πρακτικές. Το σοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας SPD, όπως και άλλων κρατών, τάχθηκε υπέρ του Α' παγκοσμίου πολέμου θεωρώντας τον πόλεμο πατριωτικό και όχι ιμπεριαλιστικό. Μάλιστα οι σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα το 1919, όταν έγινε η εργατική επανάσταση στο Βερολίνο, η ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών φρόντισε για την κατάπνιξη της επανάστασης, στην οποία βρήκαν το θάνατο πολλοί εργάτες και προσωπικότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας KPD όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ.
Ποιοι όμως είναι πίσω από την σοσιαλδημοκρατία; οι εργάτες;
Για τα Ελληνικά δεδομένα το ΠΑ.ΣΟ.Κ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα) αποτελεί, σε αριθμό μελών και οπαδών, το κύριο εκπρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ βέβαια έχει την τύχη να ενισχύεται στον αγώνα του για την σοσιαλιστική οικοδόμηση από μεγάλες εταιρίες όπως η SIEMENS. Μάλιστα τα λόγια του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου είναι χαρακτηριστικά της πολιτικής κυνικότητας “Εάν του είπαν: (του Τσουκάτου) πάρε μια σακούλα με λεφτά και πήγαινε στο κόμμα σου, γιατί αυτό είναι παράνομο; Στις εκλογές όλοι παίρνουν λεφτά από όλους και τα πάνε στα κόμματά τους”. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μιλάμε για λεφτά που δεν δίνονται από μια εταιρία για την προσφορά από κάποια επιχείρηση του κόμματος ενός συγκεκριμένου έργου στα πλαίσια της αγοράς, αλλά για λεφτά που πάνε για την ενίσχυση του αγώνα του κόμματος, σοσιαλισμός με την χορηγία του κεφαλαίου, ένας ενδιαφέρον τόπος στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα που θα προκαλούσε σίγουρα έντονες αντιδράσεις αν η κοινωνία δεν είχε υποστεί ένα τόσο έντονο πολιτικό Μιθριδατισμό.
Και γιατί το κεφάλαιο χορηγεί ένα σοσιαλιστικό κόμμα;
Μια από τις μεγαλύτερες εξυπηρετήσεις της σοσιαλδημοκρατίας στο κεφάλαιο είναι η νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας και η χειραγώγηση των εργατών στους αστικούς θεσμούς που επιβάλουν την αποδοχή της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τους κεφαλαιοκράτες. Ο λεγόμενος 3ος δρόμος που έκανε λόγο ο ιδρυτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ καλούσε για μια διαφορετική πορεία από την νεοφιλελεύθερη οικονομία και την οικονομία των σοσιαλιστικών κρατών. Στην συνέχεια με την συνέντευξη του Γ. Παπανδρέου στο Christian Science Monitor δήλωσε πως “...ο 3ος δρόμος απέτυχε αφού αποδείχθηκε εσφαλμένη η πίστη στην ικανότητα της αγοράς, να αυτορρυθμίζεται...”. Μήπως τότε επιτέλους θα πρέπει να ξεχάσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε μια οικονομία με αποκλειστικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος των κεφαλαιοκρατών; Όχι, Ο Γ. Παπανδρέου μας δείχνει το δρόμο της σωτηρίας με την εφαρμογή του 4ου δρόμου ενός δρόμου που θα επιτρέπει στις αγορές να αναπτύσσονται αλλά όχι σε βάρος της δημοκρατίας αφού θα η διεθνή διακυβέρνηση (!!) και οι διεθνείς οργανισμοί θα θέτουν την διεθνή αλληλεγγύη πάνω από τα εθνικά συμφέροντα. Δηλαδή στο παρόν οικονομικό σύστημα, με συγκεντρωμένο τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής στα χέρια μιας μικρής αριθμητικά πλουτοκρατίας που στην υπηρεσία της έχει τις αστικές κυβερνήσεις θα πάψουν οι αγορές να εξυπηρετούν το καπιταλιστικό κέρδος και θα φροντίσουν για τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, υπό το βάρος της διεθνούς διακυβέρνησης; της ίδιας διεθνούς διακυβέρνησης και διεθνών οργανισμών που φροντίζει για το δικαίωμα των Κύπριων να έχουν ένα νησί ενωμένο; το δικαίωμα των Παλαιστινίων για μια πατρίδα;
Οι λεγόμενες αγορές για ένα πράγμα ενδιαφέρονται και αυτό είναι το οικονομικό κέρδος, ακριβώς αυτό το κέρδος ενισχύεται με το ξεπούλημα των παραγωγικών δυνάμεων της Ελλάδας από την σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Οι μεταφορές ιδιωτικοποιούνται, σε δρομολόγια φιλέτα συνωστίζονται οι κεφαλαιοκράτες να εξυπηρετήσουν τους πολίτες στα πλαίσια που ονομάζουμε υγιή ανταγωνισμού. Σε αντίθεση στις λεγόμενες άγονες γραμμές που δεν προσφέρουν το πολυπόθητο κέρδος οι πολίτες αφήνονται ξεχασμένοι να αργοσβήνουν, η ανθρώπινη ανάγκη τους για δυνατότητα μετακίνησης δεν ικανοποιείται.
Στον ενεργειακό τομέα ξεπουλάνε, ευθέως ή με την ανυπαρξία δημόσιων επενδύσεων της ορυκτές ενεργειακές πηγές της χώρας όπως π.χ. ο λιγνίτης. Στην παρθένα αγορά της πράσινης ενέργειας επιχορηγούν γενναία την εγκατάσταση Φωτοβολταϊκών σε μεγάλες εγκαταστάσεις παρέχοντας παράλληλα εγγυήσεις για υψηλές τιμές αγοράς του παραγόμενου ρεύματος, τιμές που ποιοι θα πληρώσουν άραγε; Ο “πράσινο ήλιος” προσφορά στο κεφάλαιο.
Την πιο αισχρή όμως επίθεση την βλέπουμε στα λόγια του πρόεδρου της διεθνούς σοσιαλιστικής “Εμείς οι σοσιαλιστές, πάντα αγωνιστήκαμε για τη δημοκρατία, τόσο ενάντια στους κομμουνιστές, όσο και ενάντια στους συνταγματάρχες.” Μία δήλωση που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εχθρός της δημοκρατίας είναι ο κομμουνισμός. Τα επιχειρήματα εδώ ξεφεύγουν από μια απλή διαφωνία σε κοινωνικό οικονομικούς “δρόμους” εδώ πλέον μιλάμε για την σύνδεση φασισμού και κομμουνισμού. Καταδικάζονται οι χιλιάδες κομμουνιστές ως φασίστες αυτοί που θυσιάστηκαν για την δημοκρατία, αυτοί που με τα λόγια του Ν. Μπελογιάννη “...δίνουν τη ζωή τους (οι κομμουνιστές) μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν' ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν...”. Αν οι κομμουνιστές που παλεύουν ενάντια στους εκμεταλλευτές, εγχώριους και ξένους είναι φασίστες τότε μάλλον ως ιδρυτή του φασισμού θα πρέπει να ανακηρύξουμε τον Σπάρτακο που μαζί με τους συντρόφους του σκλάβους εξεγέρθηκαν ενάντια στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία απλά για την ελευθερία τους.
Η πορεία της αστικής δημοκρατίας απέδειξε σε όλη την πορεία της ότι στηρίζεται στον διαχωρισμό των ανθρώπων σε τάξεις, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Οι προλετάριοι στα Ρωμαϊκά χρόνια πρόσφεραν τα παιδιά τους ως πολεμιστές, οι σύγχρονοι προλετάριοι προσφέρουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της εργασίας μας, σε ποιους; στους εκμεταλλευτές μας, τους κατόχους των μέσων παραγωγής, στους καπιταλιστές. Ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό είναι αγώνας υπέρ της δημοκρατίας γιατί δημοκρατία δεν νοείται χωρίς ισότητα και ισότητα δεν γίνεται να υπάρξει όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, όσο και να προσπαθεί η αστική δημοκρατία να πείσει περί του αντιθέτου.
Γιάννης Παύλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου