Αγανακτισμένος πολίτης ένας βιομήχανος διαδηλώνει στην πλατεία. Το παράπονο του, οι μισθοί δεν έπεσαν ακόμα στα 200 Ευρώ και έτσι η επιχείρηση του δεν είναι ανταγωνιστική. Διπλά του ένας 20άρης με μικτό 592 Ευρώ εκφράζει, ειρηνικά και αυτός, την αγανάκτηση του για την πρακτική του αδυναμία να ζήσει. Και οι δύο κατηγορούν τους πολιτικούς, είναι ανίκανοι και άτολμοι.
Η παραπάνω σκηνή ίσως να θυμίζει μέρος από κάποιο ανέκδοτο, αλλά μην πάμε μακριά στο παρελθόν. 1789: Η τεχνολογική πρόοδος οδήγησε την παραγωγή σε νέα υψηλά επίπεδα καταμερίζοντας την εργασία και σαρώνοντας τον ατομικό παραγωγό. Οι νέες σχέσεις παραγωγής ασφυκτιούσαν στο φεουδαρχικό σύστημα και να η Γαλλική επανάσταση. Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, αυτά διεκδικούσαν οι αστοί και οι εργάτες οι νέοι πολίτες εκείνης της εποχής. Κέρδισαν την ελευθερία να πουλάνε ελεύθερα την εργατική τους δύναμη, ισότητα μέσω της κατάργησης των ταξικών προνομίων της αριστοκρατίας και αδελφοσύνη μέσα στα νέα εθνικά σύνορα.
Το οικονομικό σύστημα που αναδείχθηκε ήταν το καπιταλιστικό που επέτρεπε την συγκαλυμμένη εκμετάλλευση των εργατών μέσω της υπεραξίας της εργασίας, τα ταξικά προνόμια καταργήθηκαν, όχι όμως και οι ταξικές διακρίσεις. Οι εργάτες έμειναν με μοναδική τους περιουσία την εργατική τους δύναμη αναγκασμένοι να δουλεύουν για τους κατόχους των εργοστασίων τους αστούς.
Και πάμε στο σήμερα, τι διεκδικούμε ως αγανακτισμένοι πολίτες; πραγματική δημοκρατία και ποιοι μας την στερούν; οι απατεώνες πολιτικοί. Οι πολιτικοί όμως υπάρχουν και λειτουργούν μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που αυτό με την σειρά του ικανοποιεί ένα συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα. Να μια ιεραρχία:
-Οικονομικό σύστημα
-Πολιτικό σύστημα
-Πολιτικοί
Οι πολιτικοί είναι αναλώσιμοι και εύκολα αντικαθίστανται. Το πολιτικό σύστημα ελίσσεται, κοινοβουλευτική δημοκρατία με λεγόμενες δεξιές, αριστερές κυβερνήσεις, κυβερνήσεις συνεργασίας, στρατιωτικά καθεστώτα. Όλα με σταθερό το οικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό με χαρακτηριστικό του την ανθρώπινη εκμετάλλευση μέσω της μισθωτής εργασίας. Αλήθεια μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία όσο υπάρχει εκμετάλλευση του ανθρώπου; νοείται δημοκρατία χωρίς ισότητα; και βέβαια όχι την αστική ισότητα που καλεί για παράδειγμα δυο μαθητές να γράψουν κοινές εξετάσεις χωρίς να εξετάζει αν κάποιο από αυτά έχει τους γονείς του άνεργους με ότι αυτό συνεπάγεται για την απόδοση τους.
Απογυμνωμένοι ιδεολογικά καταργώντας από το λεξιλόγιο όλες τις λέξεις με κατάληξη -ισμος και απλά δεχόμενοι σεχταριστικά το “όλες οι ιδεολογίες φταίνε, όλοι οι πολιτικοί φταίνε”. Με δαιμονοποιημένη την πολιτική και τον συνδικαλισμό, χωρίς ταξική συνείδηση, χωρίς καν ομαδική συνείδηση με αποθεωμένη την ατομικότητα, προχωράμε να γράψουμε το μέλλον μας πριν εξηγήσουμε το σήμερα, το πως φτάσαμε ως εδώ. Το θέμα της εξουσίας, τα θέματα σχέσεων παραγωγής και ανταλλαγής πως τα σχεδιάζουμε;
Δεν γνώρισε η ανθρώπινη κοινωνία ιστορικά άλματα χωρίς ρήξη με το παρελθόν και χωρίς σχεδιασμό για το αύριο. Με ανύπαρκτη κάποια ιδεολογική βάση, κάποιο διεκδικητικό πλαίσιο η διαμαρτυρία ρήξη δεν θα γίνει, στην καλύτερη περίπτωση θα βελτιώσει την ζωή μερικών από εμάς και πάντα πρόσκαιρα.
Η αγανάκτηση του λαού πρέπει να αποτελέσει δύναμη ανατροπής και θα αποτελέσει τέτοια δύναμη όταν αποκτήσει πολιτική οντότητα. Αυτή την στιγμή φοβάμαι ότι ακολουθούμε αδιέξοδα μονοπάτια, μη διερευνώντας αρκετά τον τελικό σκοπό και εξυμνούμε το κίνημα. Το φαινόμενο είναι παλιό στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η Ρόζα Λούξεμπουργκ το είχε θέσει ως εξής “Η εργατική τάξη δε μπορεί να υιοθετήσει τη φιλοσοφική στάση "ο τελικός σκοπός δε μου είναι τίποτα, το κίνημα είναι το παν". Αντιθέτως, χωρίς συσχέτιση του κινήματος με τον τελικό στόχο, εμένα το κίνημα ως σκοπός αφεαυτός δε μου είναι τίποτα, ο τελικός σκοπός είναι το παν!”
Οι εργάτες, οι αγρότες, οι μικρομαγαζάτορες, οι βιοτέχνες, οι πολίτες που παράγουν τον πλούτο δεν πρέπει να λησμονήσουν των μόχθο και τις θυσίες αίματος των προηγούμενον αγωνιστών από εμάς, να θέσουν σκοπό που να στέκεται στο ύψος των θυσιασμένων συντρόφων μας.
Σε όσους τυχών τα παραπάνω προκαλούν αγωνίες για καπήλευση του κινήματος των αγανακτισμένων πολιτών θα τους έλεγα να κοιτάξουν προς την μεριά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.), που τυγχάνει να μην είναι ιδιοκτησίας του εργαζόμενου λαού. Μόνο φόβο μπορεί να προκαλεί η εξύμνηση του κινήματος από τα Μ.Μ.Ε. με ζωντανές συνδέσεις και με ιδιαίτερες αναφορές στον ατομικό χαρακτήρα (χωρίς ομάδες), το απαλλαγμένο από ιδεολογίες (προφανώς πλην της κυρίαρχης ιδεολογίας, εκτός αν συγκεντρωνόμαστε σαν Tabula rasa κάτι), και την έλλειψη οργάνωσης των εργαζομένων στους εργασιακούς χώρους.
Γιάννης Παύλου
Ρόδος
pavlou_g@otenet.gr
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
«Κοπρίτης»...
Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν εκδηλώθηκε παρά ως κατάρρευση της περίφημης ιδιωτικής οικονομίας. Τους ιδιώτες ήταν που ήρθαν να διασώσουν τα κράτη, «κοινωνικοποιώντας» τα βάρη από τις ζημιές των τραπεζιτών. Το γεγονός αυτό δείχνει από μόνο του πόσο σαθρές είναι οι «αναλύσεις» περί ευθύνης του σπάταλου και αντιπαραγωγικού δημόσιου χαρακτήρα της οικονομίας έναντι του «υγιούς» ιδιωτικού τομέα.
Ειδικά στην Ελλάδα, όμως, οι δημιουργοί του πράγματι σπάταλου, αντιπαραγωγικού και αντικοινωνικού δημόσιου τομέα, οι υπόλογοι για τη λειτουργία ενός Δημόσιου που αυτοί το κατασκεύασαν έτσι ώστε να υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αρχιτέκτονες της ρουσφετοκρατίας και της αναξιοπρεπούς γλίτσας με την οποία «μπετονάρουν» τους κομματικούς στρατούς τους, έχουν το επιπλέον θράσος να υποδεικνύουν ως υπεύθυνους για το δικό τους δημιούργημα τους εργαζόμενους.
*
Ο Πάγκαλος, με την καλλιέπεια του λόγου που τον διακρίνει, αποκαλώντας «κοπρίτη» τον δημόσιο υπάλληλο, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να προωθεί την τακτική τού «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους. Συνολικά η κυβέρνηση, απευθυνόμενη σε ένα λαό 11 εκατομμυρίων, έρχεται να ρίξει τη δεύτερη δόση τού «όλοι μαζί τα φάγαμε». Και προσκομίζει ως «αυταπόδεικτο στοιχείο της ενοχής» του λαού ότι οι εκτός Στρατού και Αστυνομίας πεντακόσιες χιλιάδες από αυτά τα έντεκα εκατομμύρια είναι εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι (το χαμηλότερο κατ' αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ).
Υπάλληλοι, που, όμως, διορίστηκαν στο Δημόσιο από τους κρατούντες και εκείνοι που τους διόρισαν, επιχειρώντας να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά την πολιτική «πελατεία» τους, επιφανή αγλαΐσματα - όπως ο Πάγκαλος - του ίδιου πολιτικού συστήματος που αναφωνούσε στους κομματικούς του στρατούς «εσείς είστε το κράτος», έρχονται τώρα να ζητήσουν και τα ρέστα!
*
Στο πλαίσιο αυτό, σε ένα ρεσιτάλ ανηθικότητας, τα μυθεύματα για τους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινό ανάγνωσμα και ακρόαμα. Βλέπετε, όσοι μπουκώνουν με δημόσιο χρήμα βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους, κάπου αλλού πρέπει να αποδώσουν το δημόσιο χρέος.
Ποια είναι η αλήθεια:
* Το 1990, οι μισθοί και οι συντάξεις που πλήρωνε το Δημόσιο αποτελούσαν το 14,1% του ΑΕΠ. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μετά το 1994 «κατέβασαν» το ποσοστό αυτό στο 11% και η κυβέρνηση Καραμανλή το σταθεροποίησε στο 9% του ΑΕΠ. Αρα, στους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τους συνταξιούχους του Δημοσίου αναλογεί όλο και μικρότερο ποσοστό του ΑΕΠ. («Ριζοσπάστης», 22/11/2009). Αυτοί είναι οι «προνομιούχοι» Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι.
* Οσο για την «Εκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων είναι 11,4% και ότι αυτό το ποσοστό είναι ένα από τα 4 χαμηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει, αναλογικά με το σύνολο των εργαζομένων, το 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων σε σύγκριση με τη Σουηδία και τη Δανία και περίπου το 1/2 σε σύγκριση με τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία και αυτά τα ποσοστά παραμένουν σταθερά εδώ και τριάντα χρόνια.
* Η δαπάνη μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα (που σε ποσοστό 80% έχουν καθαρές αποδοχές από 880 έως 1.500 ευρώ και που το 50% των οποίων διαθέτουν πτυχίο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ή ανώτερο τίτλο σπουδών) είναι μικρότερη ως ποσοστό του ΑΕΠ από εκείνη των δημόσιων υπαλλήλων της Δανίας με 16,9%, της Γαλλίας με 12,8%, της Φινλανδίας με 13%, της Σουηδίας με 15,1% («Αντίχτυπος» 17/12/2010).
*
Εξίσου «δημοφιλές» προπαγανδιστικό παραμύθι είναι και το άλλο για τις «υπέρμετρες» δημόσιες δαπάνες.
Πάλι σύμφωνα με τα στοιχεία της «Εκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», προκύπτει ότι το σύνολο των δαπανών του ελληνικού κρατικού τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι ένα από τα χαμηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Ενα μόνο στοιχείο που δηλώνει πόσο δυσβάσταχτα μεταφράζεται για το λαό το καθεστώς της ανισόμετρης ανάπτυξης στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, είναι τούτο:
Το «γενναιόδωρο» κράτος πρόνοιας που τάχα απολαμβάνουν οι Ελληνες, κατά μέσο όρο την προ κρίσης περίοδο 1998-2007, διέθετε μόνο 3.530 ευρώ κατά κεφαλήν για προγράμματα κοινωνικής προστασίας, ενώ ο μέσος όρος στην ευρωζώνη είναι 6.251,78 ευρώ.
Τέλος, σχετικά με τους «κοπρίτες» δημόσιους υπάλληλους, το ίδιο το ΔΝΤ ομολογεί:
Ενώ το 50% της αύξησης των ελλειμμάτων προϋπολογισμού στις μεγάλες οικονομίες ανά τον κόσμο (και όχι μόνο στην Ελλάδα) οφείλεται στην πάσης φύσεως φοροδιαφυγή των μεγαλοσχημόνων και στην αποπληρωμή τόκων για προηγούμενα δάνεια των κυβερνήσεων (που καταλήγουν πάλι στα ταμεία των μεγαλοσχημόνων), λιγότερο από το 10% οφείλεται στην αύξηση των δημόσιων δαπανών (Ιός, «Ελευθεροτυπία» 27/11/2010 και Κώστας Νικολάου, «Enet.gr»).
*
Μια από τις πλέον χυδαίες παραστάσεις του κυβερνητικού θιάσου - του οποίου αντιπροεδρεύει ο Πάγκαλος - ενταγμένη κι αυτή στο «όλοι μαζί τα φάγαμε», ήταν η περίφημη «απογραφή». Η κυβέρνηση, που προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε μέσα από τους λογαριασμούς του προϋπολογισμού τον αριθμό των δημόσιων υπαλλήλων, θα μας αποκάλυπτε τις «ορδές των εκατομμυρίων» δημοσίων υπαλλήλων.
Τελικά, η ίδια η δική τους «απογραφή» έδειξε ότι τα «εκατομμύρια» περιορίζονταν σε 625.738 μόνιμους και σε 53.833 αορίστου χρόνου υπαλλήλους, από τους οποίους 202.000 και 93.000 στην εκπαίδευση και στα νοσοκομεία, τομείς με τεράστια κενά σε ανθρώπινο δυναμικό.
Είναι η «απογραφή» τους επίσης που έβγαλε ότι οι κυβερνώντες, οι ίδιοι που κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», φρόντισαν το κράτος που κατασκεύασαν να είναι τόσο «βαθύ» ώστε να περιλαμβάνει 84.000 στρατιωτικούς και 65.000 στα σώματα ασφαλείας.
*
Ο Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος υποψιαζόμαστε δεν έδινε δεκάρα για κυρίους όπως ο Πάγκαλος, πολλά χρόνια πριν ο Παπανδρέου διακινήσει την προπαγάνδα της κοινωνικής αδικίας και λεηλασίας με τη φωνή του Πάγκαλου, έγραφε κάπου:
«... αν ψεύδονται όλοι κι όλα/ εξόν από τα χέρια σας/ είναι για νάναι υπάκουα σαν τον πηλό τα χέρια σας/ νάναι τυφλά σαν τα σκοτάδια/ νάναι κοντά σαν τα μαντρόσκυλα/ για να μην εξεγείρονται τα χέρια σας/ για να μην πάρει τέλος τούτη η αδικία...».
Ριζοσπάστης, 5/1/2011
Ειδικά στην Ελλάδα, όμως, οι δημιουργοί του πράγματι σπάταλου, αντιπαραγωγικού και αντικοινωνικού δημόσιου τομέα, οι υπόλογοι για τη λειτουργία ενός Δημόσιου που αυτοί το κατασκεύασαν έτσι ώστε να υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αρχιτέκτονες της ρουσφετοκρατίας και της αναξιοπρεπούς γλίτσας με την οποία «μπετονάρουν» τους κομματικούς στρατούς τους, έχουν το επιπλέον θράσος να υποδεικνύουν ως υπεύθυνους για το δικό τους δημιούργημα τους εργαζόμενους.
*
Ο Πάγκαλος, με την καλλιέπεια του λόγου που τον διακρίνει, αποκαλώντας «κοπρίτη» τον δημόσιο υπάλληλο, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να προωθεί την τακτική τού «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους. Συνολικά η κυβέρνηση, απευθυνόμενη σε ένα λαό 11 εκατομμυρίων, έρχεται να ρίξει τη δεύτερη δόση τού «όλοι μαζί τα φάγαμε». Και προσκομίζει ως «αυταπόδεικτο στοιχείο της ενοχής» του λαού ότι οι εκτός Στρατού και Αστυνομίας πεντακόσιες χιλιάδες από αυτά τα έντεκα εκατομμύρια είναι εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι (το χαμηλότερο κατ' αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ).
Υπάλληλοι, που, όμως, διορίστηκαν στο Δημόσιο από τους κρατούντες και εκείνοι που τους διόρισαν, επιχειρώντας να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά την πολιτική «πελατεία» τους, επιφανή αγλαΐσματα - όπως ο Πάγκαλος - του ίδιου πολιτικού συστήματος που αναφωνούσε στους κομματικούς του στρατούς «εσείς είστε το κράτος», έρχονται τώρα να ζητήσουν και τα ρέστα!
*
Στο πλαίσιο αυτό, σε ένα ρεσιτάλ ανηθικότητας, τα μυθεύματα για τους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων συνεχίζουν να αποτελούν καθημερινό ανάγνωσμα και ακρόαμα. Βλέπετε, όσοι μπουκώνουν με δημόσιο χρήμα βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους, κάπου αλλού πρέπει να αποδώσουν το δημόσιο χρέος.
Ποια είναι η αλήθεια:
* Το 1990, οι μισθοί και οι συντάξεις που πλήρωνε το Δημόσιο αποτελούσαν το 14,1% του ΑΕΠ. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μετά το 1994 «κατέβασαν» το ποσοστό αυτό στο 11% και η κυβέρνηση Καραμανλή το σταθεροποίησε στο 9% του ΑΕΠ. Αρα, στους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τους συνταξιούχους του Δημοσίου αναλογεί όλο και μικρότερο ποσοστό του ΑΕΠ. («Ριζοσπάστης», 22/11/2009). Αυτοί είναι οι «προνομιούχοι» Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι.
* Οσο για την «Εκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων είναι 11,4% και ότι αυτό το ποσοστό είναι ένα από τα 4 χαμηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει, αναλογικά με το σύνολο των εργαζομένων, το 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων σε σύγκριση με τη Σουηδία και τη Δανία και περίπου το 1/2 σε σύγκριση με τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία και αυτά τα ποσοστά παραμένουν σταθερά εδώ και τριάντα χρόνια.
* Η δαπάνη μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα (που σε ποσοστό 80% έχουν καθαρές αποδοχές από 880 έως 1.500 ευρώ και που το 50% των οποίων διαθέτουν πτυχίο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ή ανώτερο τίτλο σπουδών) είναι μικρότερη ως ποσοστό του ΑΕΠ από εκείνη των δημόσιων υπαλλήλων της Δανίας με 16,9%, της Γαλλίας με 12,8%, της Φινλανδίας με 13%, της Σουηδίας με 15,1% («Αντίχτυπος» 17/12/2010).
*
Εξίσου «δημοφιλές» προπαγανδιστικό παραμύθι είναι και το άλλο για τις «υπέρμετρες» δημόσιες δαπάνες.
Πάλι σύμφωνα με τα στοιχεία της «Εκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», προκύπτει ότι το σύνολο των δαπανών του ελληνικού κρατικού τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι ένα από τα χαμηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Ενα μόνο στοιχείο που δηλώνει πόσο δυσβάσταχτα μεταφράζεται για το λαό το καθεστώς της ανισόμετρης ανάπτυξης στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, είναι τούτο:
Το «γενναιόδωρο» κράτος πρόνοιας που τάχα απολαμβάνουν οι Ελληνες, κατά μέσο όρο την προ κρίσης περίοδο 1998-2007, διέθετε μόνο 3.530 ευρώ κατά κεφαλήν για προγράμματα κοινωνικής προστασίας, ενώ ο μέσος όρος στην ευρωζώνη είναι 6.251,78 ευρώ.
Τέλος, σχετικά με τους «κοπρίτες» δημόσιους υπάλληλους, το ίδιο το ΔΝΤ ομολογεί:
Ενώ το 50% της αύξησης των ελλειμμάτων προϋπολογισμού στις μεγάλες οικονομίες ανά τον κόσμο (και όχι μόνο στην Ελλάδα) οφείλεται στην πάσης φύσεως φοροδιαφυγή των μεγαλοσχημόνων και στην αποπληρωμή τόκων για προηγούμενα δάνεια των κυβερνήσεων (που καταλήγουν πάλι στα ταμεία των μεγαλοσχημόνων), λιγότερο από το 10% οφείλεται στην αύξηση των δημόσιων δαπανών (Ιός, «Ελευθεροτυπία» 27/11/2010 και Κώστας Νικολάου, «Enet.gr»).
*
Μια από τις πλέον χυδαίες παραστάσεις του κυβερνητικού θιάσου - του οποίου αντιπροεδρεύει ο Πάγκαλος - ενταγμένη κι αυτή στο «όλοι μαζί τα φάγαμε», ήταν η περίφημη «απογραφή». Η κυβέρνηση, που προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε μέσα από τους λογαριασμούς του προϋπολογισμού τον αριθμό των δημόσιων υπαλλήλων, θα μας αποκάλυπτε τις «ορδές των εκατομμυρίων» δημοσίων υπαλλήλων.
Τελικά, η ίδια η δική τους «απογραφή» έδειξε ότι τα «εκατομμύρια» περιορίζονταν σε 625.738 μόνιμους και σε 53.833 αορίστου χρόνου υπαλλήλους, από τους οποίους 202.000 και 93.000 στην εκπαίδευση και στα νοσοκομεία, τομείς με τεράστια κενά σε ανθρώπινο δυναμικό.
Είναι η «απογραφή» τους επίσης που έβγαλε ότι οι κυβερνώντες, οι ίδιοι που κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», φρόντισαν το κράτος που κατασκεύασαν να είναι τόσο «βαθύ» ώστε να περιλαμβάνει 84.000 στρατιωτικούς και 65.000 στα σώματα ασφαλείας.
*
Ο Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος υποψιαζόμαστε δεν έδινε δεκάρα για κυρίους όπως ο Πάγκαλος, πολλά χρόνια πριν ο Παπανδρέου διακινήσει την προπαγάνδα της κοινωνικής αδικίας και λεηλασίας με τη φωνή του Πάγκαλου, έγραφε κάπου:
«... αν ψεύδονται όλοι κι όλα/ εξόν από τα χέρια σας/ είναι για νάναι υπάκουα σαν τον πηλό τα χέρια σας/ νάναι τυφλά σαν τα σκοτάδια/ νάναι κοντά σαν τα μαντρόσκυλα/ για να μην εξεγείρονται τα χέρια σας/ για να μην πάρει τέλος τούτη η αδικία...».
Ριζοσπάστης, 5/1/2011
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
Μια μέρα εκλογών
Χαμόγελα , χειραψίες, αισιόδοξα πρόσωπα, όλα θα πάνε καλά, αύριο μια νέα μέρα ξημερώνει , όλοι για εσένα δουλεύουν. Μα να εκεί στην άκρη ένας σκυφτός μεσήλικας ψελλίζει μια κουβέντα.
- Να ο γιος μου , το καμάρι μου, 6 χρόνια στο πανεπιστήμιο, πήρε και το μάστερ, δουλειά όμως δεν έχει, δούλεψε το καλοκαίρι στα σουβλάκια του κυρ Τάσου τώρα όμως τι θα γίνει;
-Όχι εδώ δεν υπάρχει τόπος για θλίψη, εδώ γιορτάζει ο λαός. Όλα θα πάνε καλά , για όλους υπάρχουν ευκαιρίες, θέλει χρόνο, υπομονή.
-Ναι, ναι έτσι είναι, αχ αχ οι προηγούμενοι, μας κατέστρεψαν, μας πήγαν χρόνια πίσω, αλλά τώρα είμαστε εμείς εδώ.
Να και η κυρία Λίτσα, καθαρίστρια που και που στο παιδικό σταθμό, σέρνει και τα τρία της παιδιά, ο Διονύσης, η Ματίνα και το μικρό της ο Λευτεράκης. Του έχει αδυναμία του Λευτεράκη, όταν ήταν ενός έπαθε κακιά αρρώστια, έγινε καλά, δόξα το θεό, αλλά τους έφυγαν όλα τα λεφτά, πούλησαν και το σπίτι. Αχ ο κυρ Μάκης δουλεύει δυο δουλειές τώρα να τα φέρει πέρα.
-Τι θα γίνει θα δουλέψω φέτος στο παιδικό; πότε θα πληρωθώ τα περσινά εδώ που τα λέμε;
-Μην ανησυχείς κυρ Λίστα, τώρα τα πράγματα αλλάζουν, υπάρχει ο Καλλικράτης θα ανοίξουν οι δουλειές, να θα ανοίξουμε και δικά μας ιατρεία.
-Όχι μα όχι δεν είναι ο Καλλικράτης δικιά σας δουλειά, εμείς τον σχεδιάσαμε Καποδίστρια2 τον ε λέγαμε.
Τέλος πάντων, τέλος πάντων
-Μα τι λέτε εσείς εκεί! Εδώ εμένα μου κόψατε από τα 600 της σύνταξης μου, τι είναι αυτά τα πράγματα , πως θα ζήσουμε;
-Τα λαμόγια, τα λαμόγια από εκεί σε αυτούς να τα πεις αυτά. Κάνε υπομονή, εμείς έχουμε σχέδιο, έχουμε χαράξει την σωστή πορεία σε λίγα χρόνια θα παίρνεις και πάλι τα 600 σου και μετά ποιος σε πιάνει μπάρμπα!
Να και η δασκάλα η Τασία, την είχα και εγώ στην έκτη δημοτικού. Κάτι έλεγε τις προάλλες στην λαϊκή, λέει με τον Καλλικράτη το σχολείο αποκεντρώνεται και επιτέλους το σχολείο θα μας κάνει σωστούς πολίτες, καλούς στην δουλεία μας γιατί οι επιχειρήσεις θα αναλάβουν την εκπαίδευση, αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε να είμαστε καλοί στην δουλειά μας για να προκόψουμε ως λαός όλοι μαζί. Τότε βέβαια είχε έρθει και η γυναίκα του χασάπη, δεν θυμάμαι το όνομα της, δούλευε εκείνη στο παιδικό σταθμό μέχρι πριν δυο χρόνια. Πω πω τι της έσουρε της κυρα δασκάλας. Αλλά τι τα θες 2 ευρώ οι ντομάτες, είναι λέει Βελγίου, να είναι καλά η ελεύθερη αγορά.
- Τελειώνουμε ,τελειώνουμε, να κλείσουμε τις κάλπες;
- Παρά 10 είναι περιμένετε λιγάκι
Να έρχεται και ο κυρ Σταμάτης ο ναύτης.
- Γεια σου κυρ Σταμάτη, τι νέα από τον κόσμο;
-Τι τα θες, οι πλούσιοι πλουταίνουν, οι φτωχοί φτωχαίνουν, τα ίδια παντού.
-Μα τι λες βρε Σταμάτη στα ξένα τα μέρη ο κόσμος προοδεύει.
-Καπιταλισμός παντού, ξέρετε βρε τι είναι καπιταλισμός; όλα κινούνται από το κέρδος, το κέρδος μας κυβερνάει, το κέρδος μας κατευθύνει, οι ανάγκες του ανθρώπου ικανοποιούνται όταν υπάρχει κέρδος αλλιώς...
-Τι να κάνουμε Σταμάτη, έτσι είναι ο κόσμος, χωρίς αφεντικά δεν γίνετε;
-Σωπάστε εσείς τι είναι αυτά που λέτε, στο πλοίο δουλεύει το αφεντικό; όχι εμείς οι ναύτες θαλασσοπνιγόμαστε και από τον μόχθο μας φουσκώνει η κοιλιά του αφεντικού. Το καράβι σαλπάρει χωρίς αφεντικό, χωρίς ναύτες, τι κάνει;
-Άστα αυτά Σταμάτη και έλα ψήφισε και εσύ να τελειώνουμε, εκλογές έχουμε έλα να πεις την γνώμη σου.
-Μια φορά στα 5 χρόνια να μιλώ, κοίτα να δεις πρόοδο! Ας είναι.
Όλοι ήμασταν έτοιμοι, η δικαστικός, οι εφορευτικοί, οι υποψήφιοι. Ξεκινάμε πάμε, ήσυχα μετράμε, ένα εδώ, δυο εκεί. Καθαρή νίκη έδειξε η κάλπη. Οι κάθονται ήσυχοι, απόμακροι, είναι ένα διάλειμμα για αυτούς, από το πρωί στο πόδι.
Πάμε να δούμε και τους σταυρούς, η ώρα μία. Τέλος το διάλειμμα για τους υποψηφίους, χαρτί στυλό στο χέρι, πίνακες και λίστες ετοιμάζουν. Σημειώνουν με προσοχή ονόματα, σταυρούς μα για κάτσε τέσσερα άτομα σημειώνουν από τον ίδιο συνδυασμό.
- Μα καλά τι σημειώνεται όλοι μαζί, του ίδιου ψηφοδελτίου δεν είστε;
- Σσσσ θα χάσουμε το μέτρημα.
Συναισθήματα μοιρασμένα, εκεί χαρά, εκεί λύπη.
- Μα γιατί τέτοια μούτρα του ίδιου συνδυασμού δεν είστε; το ίδιο όραμα δεν έχετε; είστε νικητές.
- Σσσσ θα χάσουμε το μέτρημα.
Μα τι ρωτώ και εγώ δεν τα βλέπω σαν παιδιά ποιο θα πάρει το τιμόνι στο τρενάκι, γύρω γύρω πάει το τρενάκι, σίγουρη η διαδρομή, ασφαλής πορεία.
Διαλέξαμε τον οδηγό να δούμε πότε θα διαλέξουμε και πορεία.
Παύλου Γιάννης
Ρόδος, 9- Νοεμβρίου 2010
- Να ο γιος μου , το καμάρι μου, 6 χρόνια στο πανεπιστήμιο, πήρε και το μάστερ, δουλειά όμως δεν έχει, δούλεψε το καλοκαίρι στα σουβλάκια του κυρ Τάσου τώρα όμως τι θα γίνει;
-Όχι εδώ δεν υπάρχει τόπος για θλίψη, εδώ γιορτάζει ο λαός. Όλα θα πάνε καλά , για όλους υπάρχουν ευκαιρίες, θέλει χρόνο, υπομονή.
-Ναι, ναι έτσι είναι, αχ αχ οι προηγούμενοι, μας κατέστρεψαν, μας πήγαν χρόνια πίσω, αλλά τώρα είμαστε εμείς εδώ.
Να και η κυρία Λίτσα, καθαρίστρια που και που στο παιδικό σταθμό, σέρνει και τα τρία της παιδιά, ο Διονύσης, η Ματίνα και το μικρό της ο Λευτεράκης. Του έχει αδυναμία του Λευτεράκη, όταν ήταν ενός έπαθε κακιά αρρώστια, έγινε καλά, δόξα το θεό, αλλά τους έφυγαν όλα τα λεφτά, πούλησαν και το σπίτι. Αχ ο κυρ Μάκης δουλεύει δυο δουλειές τώρα να τα φέρει πέρα.
-Τι θα γίνει θα δουλέψω φέτος στο παιδικό; πότε θα πληρωθώ τα περσινά εδώ που τα λέμε;
-Μην ανησυχείς κυρ Λίστα, τώρα τα πράγματα αλλάζουν, υπάρχει ο Καλλικράτης θα ανοίξουν οι δουλειές, να θα ανοίξουμε και δικά μας ιατρεία.
-Όχι μα όχι δεν είναι ο Καλλικράτης δικιά σας δουλειά, εμείς τον σχεδιάσαμε Καποδίστρια2 τον ε λέγαμε.
Τέλος πάντων, τέλος πάντων
-Μα τι λέτε εσείς εκεί! Εδώ εμένα μου κόψατε από τα 600 της σύνταξης μου, τι είναι αυτά τα πράγματα , πως θα ζήσουμε;
-Τα λαμόγια, τα λαμόγια από εκεί σε αυτούς να τα πεις αυτά. Κάνε υπομονή, εμείς έχουμε σχέδιο, έχουμε χαράξει την σωστή πορεία σε λίγα χρόνια θα παίρνεις και πάλι τα 600 σου και μετά ποιος σε πιάνει μπάρμπα!
Να και η δασκάλα η Τασία, την είχα και εγώ στην έκτη δημοτικού. Κάτι έλεγε τις προάλλες στην λαϊκή, λέει με τον Καλλικράτη το σχολείο αποκεντρώνεται και επιτέλους το σχολείο θα μας κάνει σωστούς πολίτες, καλούς στην δουλεία μας γιατί οι επιχειρήσεις θα αναλάβουν την εκπαίδευση, αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε να είμαστε καλοί στην δουλειά μας για να προκόψουμε ως λαός όλοι μαζί. Τότε βέβαια είχε έρθει και η γυναίκα του χασάπη, δεν θυμάμαι το όνομα της, δούλευε εκείνη στο παιδικό σταθμό μέχρι πριν δυο χρόνια. Πω πω τι της έσουρε της κυρα δασκάλας. Αλλά τι τα θες 2 ευρώ οι ντομάτες, είναι λέει Βελγίου, να είναι καλά η ελεύθερη αγορά.
- Τελειώνουμε ,τελειώνουμε, να κλείσουμε τις κάλπες;
- Παρά 10 είναι περιμένετε λιγάκι
Να έρχεται και ο κυρ Σταμάτης ο ναύτης.
- Γεια σου κυρ Σταμάτη, τι νέα από τον κόσμο;
-Τι τα θες, οι πλούσιοι πλουταίνουν, οι φτωχοί φτωχαίνουν, τα ίδια παντού.
-Μα τι λες βρε Σταμάτη στα ξένα τα μέρη ο κόσμος προοδεύει.
-Καπιταλισμός παντού, ξέρετε βρε τι είναι καπιταλισμός; όλα κινούνται από το κέρδος, το κέρδος μας κυβερνάει, το κέρδος μας κατευθύνει, οι ανάγκες του ανθρώπου ικανοποιούνται όταν υπάρχει κέρδος αλλιώς...
-Τι να κάνουμε Σταμάτη, έτσι είναι ο κόσμος, χωρίς αφεντικά δεν γίνετε;
-Σωπάστε εσείς τι είναι αυτά που λέτε, στο πλοίο δουλεύει το αφεντικό; όχι εμείς οι ναύτες θαλασσοπνιγόμαστε και από τον μόχθο μας φουσκώνει η κοιλιά του αφεντικού. Το καράβι σαλπάρει χωρίς αφεντικό, χωρίς ναύτες, τι κάνει;
-Άστα αυτά Σταμάτη και έλα ψήφισε και εσύ να τελειώνουμε, εκλογές έχουμε έλα να πεις την γνώμη σου.
-Μια φορά στα 5 χρόνια να μιλώ, κοίτα να δεις πρόοδο! Ας είναι.
Όλοι ήμασταν έτοιμοι, η δικαστικός, οι εφορευτικοί, οι υποψήφιοι. Ξεκινάμε πάμε, ήσυχα μετράμε, ένα εδώ, δυο εκεί. Καθαρή νίκη έδειξε η κάλπη. Οι κάθονται ήσυχοι, απόμακροι, είναι ένα διάλειμμα για αυτούς, από το πρωί στο πόδι.
Πάμε να δούμε και τους σταυρούς, η ώρα μία. Τέλος το διάλειμμα για τους υποψηφίους, χαρτί στυλό στο χέρι, πίνακες και λίστες ετοιμάζουν. Σημειώνουν με προσοχή ονόματα, σταυρούς μα για κάτσε τέσσερα άτομα σημειώνουν από τον ίδιο συνδυασμό.
- Μα καλά τι σημειώνεται όλοι μαζί, του ίδιου ψηφοδελτίου δεν είστε;
- Σσσσ θα χάσουμε το μέτρημα.
Συναισθήματα μοιρασμένα, εκεί χαρά, εκεί λύπη.
- Μα γιατί τέτοια μούτρα του ίδιου συνδυασμού δεν είστε; το ίδιο όραμα δεν έχετε; είστε νικητές.
- Σσσσ θα χάσουμε το μέτρημα.
Μα τι ρωτώ και εγώ δεν τα βλέπω σαν παιδιά ποιο θα πάρει το τιμόνι στο τρενάκι, γύρω γύρω πάει το τρενάκι, σίγουρη η διαδρομή, ασφαλής πορεία.
Διαλέξαμε τον οδηγό να δούμε πότε θα διαλέξουμε και πορεία.
Παύλου Γιάννης
Ρόδος, 9- Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
Θαυμάστε τους! του Ηρακλή Πυλαρινού
Θαυμάστε τους! του Ηρακλή Πυλαρινού
26/09/2010 - 07:58
Θαυμάστε τους:
Comandante Παναγόπουλος :
Ο έμμισθος εργατοπατέρας, ο εκπρόσωπος(;) των καταπιεσμένων, ο ορκισμένος εχθρός του ΔΝΤ, ο φόβος και τρόμος της τρόικας, ο ήρωας της εργατικής τάξης,
ο πατερούλης μας
«Η απάντηση του "Βήματος"
Τα στοιχεία, όσον αφορά τις αποδοχές του κ. Παναγόπουλου, έχουν ως εξής:
* α) Αμείβεται με 105.000 ευρώ από την Εθνική Τράπεζα. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει και τη μηνιαία αποζημίωσή του ως διευθυντή της τράπεζας και το ποσό που του αναλογεί από τη συμμετοχή του στο ΔΣ.
* β) Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, που δίδει η ίδια η ΔΕΗ, ο κ. Παναγόπουλος έλαβε 26.000 ευρώ (μεικτές αποδοχές) για τη χρήση του 2008 εκ της συμμετοχής του στο ΔΣ.
* γ) Η συμμετοχή του στην ΟΚΕ Βρυξελλών περιλαμβάνεται στο επίσημο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ!
* δ) Ο κ. Παναγόπουλος ήταν α' αντιπρόεδρος του ΟΑΕΔ, με αποδοχές - πάντα μεικτές - της τάξεως των 3.000 ευρώ μηνιαίως (αποζημίωση και συνεδριάσεις). Το ποσό των 40.000 ευρώ που αναφέρεται στο κείμενο προκύπτει από τον υπολογισμό των αποδοχών σε ετήσια βάση. Οντως, ο κ. Παναγόπουλος δεν θα εισπράξει το σύνολο του ποσού αυτού καθώς παραιτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου (όπως αναφέρει στην επιστολή του), δηλαδή πέντε ημέρες πριν από το δημοσίευμα».
Φυσικά η συλλογική σύμβαση για τους εργαζόμενους ήταν 650 ευρώ το μήνα.
Φαίνεται ότι τόσα τους φτάνουν . . . .
ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΣΕΕ)
"δεν σχεδιάζονται απεργίες για το μέλλον"
«Δεν υπάρχει σχεδιασμός για γενική απεργία στο άμεσο μέλλον» δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, μιλώντας στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, και σημειώνοντας ότι «παρά τις πολλές απεργίες που έκανε η ΓΣΕΕ, εφαρμόστηκαν οι σκληρές πολιτικές που περιγράφονται στο Μνημόνιο (με την ΕΕ και το ΔΝΤ) και δεν υπάρχουν προφανείς εναλλακτικές λύσεις».
«Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν υποστεί μεγάλες μισθολογικές μειώσεις και την πιο βίαιη επίθεση στα δικαιώματά τους. Η τακτική και η στρατηγική τους είναι σεβαστή, αλλά δεν μπορούμε να την ακολουθήσουμε», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ.
Μετά από αυτές τις δηλώσεις το ΔΝΤ μπορεί να είναι ήσυχο. Οι εργαζόμενοι της Ελλάδας είναι σε καλά χέρια. Δείχνουν απεριόριστη κατανόηση στις δύσκολες μέρες που περνούν οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, οι εφοπλιστές και όλοι οι ευγενείς πιστωτές. Η πάλη των τάξεων αναστέλλεται λόγω μνημονίου. Πρώτα να σώσουμε τα κέρδη των τραπεζών και τους τόκους τους. Πρώτα από όλα να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή του τοκογλυφικού χρέους και ας γυρίζει ο εργαζόμενος κόσμος ένα αιώνα πίσω.
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ : ΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ
Υστερόγραφο : Προς ΑΔΕΔΥ – (Με ακούει κανείς;)
Ο παρ ολίγον υποψήφιος περιφερειάρχης Παπασπύρου βρήκε τη λύση :
Θα ρίξουμε τον καπιταλισμό δικαστικά !!! Στις 7 Οκτώβρη θα κηρύξουμε την Οκτωβριανή επανάσταση του αιώνα μας. Το μνημόνιο θα πέσει μετά από πρόταση του εισαγγελέα της έδρας. Τόσο απλό ήταν τελικά; Και εμείς οι αιθεροβάμονες που νομίζαμε τόσα χρόνια ότι με απεργίες και κινήματα θα τα αλλάξουμε όλα διαψευστήκαμε. Η μαρξιστική λενινιστική ανάλυση τύπου ΑΔΕΔΥ μας σάρωσε.
Με τις υγείες μας.
Πυλαρινός Ηρακλής, Πάτρα
26/09/2010 - 07:58
Θαυμάστε τους:
Comandante Παναγόπουλος :
Ο έμμισθος εργατοπατέρας, ο εκπρόσωπος(;) των καταπιεσμένων, ο ορκισμένος εχθρός του ΔΝΤ, ο φόβος και τρόμος της τρόικας, ο ήρωας της εργατικής τάξης,
ο πατερούλης μας
«Η απάντηση του "Βήματος"
Τα στοιχεία, όσον αφορά τις αποδοχές του κ. Παναγόπουλου, έχουν ως εξής:
* α) Αμείβεται με 105.000 ευρώ από την Εθνική Τράπεζα. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει και τη μηνιαία αποζημίωσή του ως διευθυντή της τράπεζας και το ποσό που του αναλογεί από τη συμμετοχή του στο ΔΣ.
* β) Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, που δίδει η ίδια η ΔΕΗ, ο κ. Παναγόπουλος έλαβε 26.000 ευρώ (μεικτές αποδοχές) για τη χρήση του 2008 εκ της συμμετοχής του στο ΔΣ.
* γ) Η συμμετοχή του στην ΟΚΕ Βρυξελλών περιλαμβάνεται στο επίσημο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ!
* δ) Ο κ. Παναγόπουλος ήταν α' αντιπρόεδρος του ΟΑΕΔ, με αποδοχές - πάντα μεικτές - της τάξεως των 3.000 ευρώ μηνιαίως (αποζημίωση και συνεδριάσεις). Το ποσό των 40.000 ευρώ που αναφέρεται στο κείμενο προκύπτει από τον υπολογισμό των αποδοχών σε ετήσια βάση. Οντως, ο κ. Παναγόπουλος δεν θα εισπράξει το σύνολο του ποσού αυτού καθώς παραιτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου (όπως αναφέρει στην επιστολή του), δηλαδή πέντε ημέρες πριν από το δημοσίευμα».
Φυσικά η συλλογική σύμβαση για τους εργαζόμενους ήταν 650 ευρώ το μήνα.
Φαίνεται ότι τόσα τους φτάνουν . . . .
ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΣΕΕ)
"δεν σχεδιάζονται απεργίες για το μέλλον"
«Δεν υπάρχει σχεδιασμός για γενική απεργία στο άμεσο μέλλον» δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, μιλώντας στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, και σημειώνοντας ότι «παρά τις πολλές απεργίες που έκανε η ΓΣΕΕ, εφαρμόστηκαν οι σκληρές πολιτικές που περιγράφονται στο Μνημόνιο (με την ΕΕ και το ΔΝΤ) και δεν υπάρχουν προφανείς εναλλακτικές λύσεις».
«Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν υποστεί μεγάλες μισθολογικές μειώσεις και την πιο βίαιη επίθεση στα δικαιώματά τους. Η τακτική και η στρατηγική τους είναι σεβαστή, αλλά δεν μπορούμε να την ακολουθήσουμε», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ.
Μετά από αυτές τις δηλώσεις το ΔΝΤ μπορεί να είναι ήσυχο. Οι εργαζόμενοι της Ελλάδας είναι σε καλά χέρια. Δείχνουν απεριόριστη κατανόηση στις δύσκολες μέρες που περνούν οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, οι εφοπλιστές και όλοι οι ευγενείς πιστωτές. Η πάλη των τάξεων αναστέλλεται λόγω μνημονίου. Πρώτα να σώσουμε τα κέρδη των τραπεζών και τους τόκους τους. Πρώτα από όλα να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή του τοκογλυφικού χρέους και ας γυρίζει ο εργαζόμενος κόσμος ένα αιώνα πίσω.
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ : ΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ
Υστερόγραφο : Προς ΑΔΕΔΥ – (Με ακούει κανείς;)
Ο παρ ολίγον υποψήφιος περιφερειάρχης Παπασπύρου βρήκε τη λύση :
Θα ρίξουμε τον καπιταλισμό δικαστικά !!! Στις 7 Οκτώβρη θα κηρύξουμε την Οκτωβριανή επανάσταση του αιώνα μας. Το μνημόνιο θα πέσει μετά από πρόταση του εισαγγελέα της έδρας. Τόσο απλό ήταν τελικά; Και εμείς οι αιθεροβάμονες που νομίζαμε τόσα χρόνια ότι με απεργίες και κινήματα θα τα αλλάξουμε όλα διαψευστήκαμε. Η μαρξιστική λενινιστική ανάλυση τύπου ΑΔΕΔΥ μας σάρωσε.
Με τις υγείες μας.
Πυλαρινός Ηρακλής, Πάτρα
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
Συμφέρον και προοπτική, είναι κοινά;
Αν οι δημοτικοί σταθμοί λύσουν τα στεγαστικά προβλήματα τους, στελεχωθούν με μόνιμο καταρτισμένο προσωπικό και καταργήσουν τα τροφεία, αν τα δημόσια σχολεία σταματήσουν να στοιβάζουν τους μαθητές, αν το δημόσιο νοσοκομείο στελεχωθεί, αν οι εργολαβίες γίνονται από τους δημότες για τους δημότες... Τότε θα ωφεληθούν οι άνεργοι, οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι μικροί επαγγελματίες -βιοτέχνες –έμποροι. Τα μονοπώλια που δημιουργούνται στην εκπαίδευση, στην ιατρική περίθαλψη, στον κατασκευαστικό τομέα, θα ωφεληθούν;
Δύο διαφορετικά συμφέροντα, δυο διαφορετικές προοπτικές: Η προοπτική της ανάπτυξης για τον λαό και η προοπτική της ενίσχυσης των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Υπάρχει ανεξάρτητη πολιτική;
Παύλου Γιάννης,
pavlou_g@otenet.gr
Δύο διαφορετικά συμφέροντα, δυο διαφορετικές προοπτικές: Η προοπτική της ανάπτυξης για τον λαό και η προοπτική της ενίσχυσης των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Υπάρχει ανεξάρτητη πολιτική;
Παύλου Γιάννης,
pavlou_g@otenet.gr
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Αριθμός Μαθητών ανά Σχολική Τάξη (Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις)
Η Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Εύη Χριστοφιλοπούλου απαντώντας σήμερα σε ερώτηση στη Βουλή, αναφορικά με τον αριθμό των μαθητών ανά σχολική τάξη, ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει η πρόθεση για επιβολή τμημάτων με 30 μαθητές.
Η κα Χριστοφιλοπούλου τόνισε ότι οι διατάξεις θα παραμείνουν όπως ισχύουν σήμερα, δηλαδή «μέγιστος αριθμός μαθητών ανά τάξη 30 για τη δευτεροβάθμια και 25 για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση».
Η Υφυπουργός έφερε το παράδειγμα ενός τμήματος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με 26 μαθητές το οποίο με το ισχύον όριο σπάει σε δυο τμήματα των 13 μαθητών και τόνισε ότι στις περιπτώσεις αυτές ωφελιμότερο – για το δημόσιο και το παιδαγωγικό συμφέρον – είναι το τμήμα να παραμένει ενιαίο με 26 μαθητές. (Προσωπική σημείωση: Μάλλον το παιδαγωγικό συμφέρον που αναφέρει η υφυπουργός παιδείας προκύπτει από τις δημοσιεύσεις, της ίδιας, επιστημονικών μελέτών και άρθρων για την δημόσια διοίκηση, την αποκέντρωση και τη διαχείριση ανθρώπινων πόρων σε ελληνικά, βρετανικά και αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά.)
Στο πλαίσιο αυτό, η συνολική πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι να προσδιορίζεται ο αριθμός των μαθητών από 25 συν 10%, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε σχολικής μονάδας
πΗΓΉ:http://www.christofilopoulou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=197:2010-04-15-15-05-49&catid=48:deltia-tipou&Itemid=76
Η κα Χριστοφιλοπούλου τόνισε ότι οι διατάξεις θα παραμείνουν όπως ισχύουν σήμερα, δηλαδή «μέγιστος αριθμός μαθητών ανά τάξη 30 για τη δευτεροβάθμια και 25 για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση».
Η Υφυπουργός έφερε το παράδειγμα ενός τμήματος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με 26 μαθητές το οποίο με το ισχύον όριο σπάει σε δυο τμήματα των 13 μαθητών και τόνισε ότι στις περιπτώσεις αυτές ωφελιμότερο – για το δημόσιο και το παιδαγωγικό συμφέρον – είναι το τμήμα να παραμένει ενιαίο με 26 μαθητές. (Προσωπική σημείωση: Μάλλον το παιδαγωγικό συμφέρον που αναφέρει η υφυπουργός παιδείας προκύπτει από τις δημοσιεύσεις, της ίδιας, επιστημονικών μελέτών και άρθρων για την δημόσια διοίκηση, την αποκέντρωση και τη διαχείριση ανθρώπινων πόρων σε ελληνικά, βρετανικά και αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά.)
Στο πλαίσιο αυτό, η συνολική πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι να προσδιορίζεται ο αριθμός των μαθητών από 25 συν 10%, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε σχολικής μονάδας
πΗΓΉ:http://www.christofilopoulou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=197:2010-04-15-15-05-49&catid=48:deltia-tipou&Itemid=76
Aνακοίνωση της ΕΛΜΕ Πειραιά: Αριθμός μαθητών στα τμήματα
Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς βρίσκει εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές απέναντι στην αντιλαϊκή, αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης, η οποία αποτυπώνεται και στο περίφημο μνημόνιο.
Οι περικοπές στην παιδεία και το χτύπημα της Δημόσιας παιδείας είναι μπροστά μας. Ανάμεσα στις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, ανατρέποντας τα έως πέρσι δεδομένα.
Το Υπουργείο Παιδείας με εντολές, πότε προφορικές για 30αρια τμήματα και πότε με το επικοινωνιακό 25+10% προσπαθεί να διαμορφώσει τα τμήματα με 27-30 μαθητές, προκειμένου να μειώσει δραματικά τους διορισμούς εκπαιδευτικών. Πρόκειται για αρνητική εξέλιξη που επιδεινώνει τις εκπαιδευτικές-παιδαγωγικές-διδακτικές συνθήκες λειτουργίας του σχολείου σε βάρος όλων και πρώτα απ' όλα του μαθητή και των μορφωτικών του αναγκών.
Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ Πειραιά έχοντας ως προτεραιότητα μια Δημόσια δωρεάν Παιδεία που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες όλων καλεί τους Συλλόγους καθηγητών, τους γονείς και μαθητές να κινητοποιηθούν ώστε κανένα τμήμα να μην έχει πάνω από 25 μαθητές.
Ειδικότερα καλούμε τους συλλόγους καθηγητών να διαμορφώσουν τα τμήματα με βάση την μέχρι πέρσι πραχτική, έτσι ώστε κανένα τμήμα να μην υπερβαίνει τους 25 μαθητές. Συγκεκριμένα: στους 26 μαθητές γίνονται 2 τμήματα, στους 51 γίνονται 3 τμήματα, στους 76 γίνονται 4 τμήματα κλπ.
Στα σχολεία που υπάρχει πρόβλημα αιθουσών είναι απαραίτητο να οργανωθούν αγώνες, από κοινού με μαθητές και γονείς, για την βελτίωση της κτιριακής υποδομής.
Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ με ομόφωνη απόφαση του καλεί και καλύπτει συνδικαλιστικά τους συλλόγους-εκπαιδευτικούς να απέχουν από την διδακτική διαδικασία (δεν μπαίνουν στην αίθουσα) στα σχολεία που η διοίκηση επιμένει για τμήματα με πάνω από 25 μαθητές. Ταυτόχρονα ενημερώνουν γονείς και μαθητές και από κοινού κινητοποιούνται για την υλοποίηση των παραπάνω.
ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΑΚΡΙΤΑΣ ΘΩΜΑΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΝΤΙΖΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
Οι περικοπές στην παιδεία και το χτύπημα της Δημόσιας παιδείας είναι μπροστά μας. Ανάμεσα στις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, ανατρέποντας τα έως πέρσι δεδομένα.
Το Υπουργείο Παιδείας με εντολές, πότε προφορικές για 30αρια τμήματα και πότε με το επικοινωνιακό 25+10% προσπαθεί να διαμορφώσει τα τμήματα με 27-30 μαθητές, προκειμένου να μειώσει δραματικά τους διορισμούς εκπαιδευτικών. Πρόκειται για αρνητική εξέλιξη που επιδεινώνει τις εκπαιδευτικές-παιδαγωγικές-διδακτικές συνθήκες λειτουργίας του σχολείου σε βάρος όλων και πρώτα απ' όλα του μαθητή και των μορφωτικών του αναγκών.
Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ Πειραιά έχοντας ως προτεραιότητα μια Δημόσια δωρεάν Παιδεία που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες όλων καλεί τους Συλλόγους καθηγητών, τους γονείς και μαθητές να κινητοποιηθούν ώστε κανένα τμήμα να μην έχει πάνω από 25 μαθητές.
Ειδικότερα καλούμε τους συλλόγους καθηγητών να διαμορφώσουν τα τμήματα με βάση την μέχρι πέρσι πραχτική, έτσι ώστε κανένα τμήμα να μην υπερβαίνει τους 25 μαθητές. Συγκεκριμένα: στους 26 μαθητές γίνονται 2 τμήματα, στους 51 γίνονται 3 τμήματα, στους 76 γίνονται 4 τμήματα κλπ.
Στα σχολεία που υπάρχει πρόβλημα αιθουσών είναι απαραίτητο να οργανωθούν αγώνες, από κοινού με μαθητές και γονείς, για την βελτίωση της κτιριακής υποδομής.
Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ με ομόφωνη απόφαση του καλεί και καλύπτει συνδικαλιστικά τους συλλόγους-εκπαιδευτικούς να απέχουν από την διδακτική διαδικασία (δεν μπαίνουν στην αίθουσα) στα σχολεία που η διοίκηση επιμένει για τμήματα με πάνω από 25 μαθητές. Ταυτόχρονα ενημερώνουν γονείς και μαθητές και από κοινού κινητοποιούνται για την υλοποίηση των παραπάνω.
ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΑΚΡΙΤΑΣ ΘΩΜΑΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΝΤΙΖΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)