Θαυμάστε τους! του Ηρακλή Πυλαρινού

Θαυμάστε τους! του Ηρακλή Πυλαρινού

26/09/2010 - 07:58

Θαυμάστε τους:

Comandante Παναγόπουλος :

Ο έμμισθος εργατοπατέρας, ο εκπρόσωπος(;) των καταπιεσμένων, ο ορκισμένος εχθρός του ΔΝΤ, ο φόβος και τρόμος της τρόικας, ο ήρωας της εργατικής τάξης,

ο πατερούλης μας

«Η απάντηση του "Βήματος"

Τα στοιχεία, όσον αφορά τις αποδοχές του κ. Παναγόπουλου, έχουν ως εξής:

* α) Αμείβεται με 105.000 ευρώ από την Εθνική Τράπεζα. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει και τη μηνιαία αποζημίωσή του ως διευθυντή της τράπεζας και το ποσό που του αναλογεί από τη συμμετοχή του στο ΔΣ.

* β) Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, που δίδει η ίδια η ΔΕΗ, ο κ. Παναγόπουλος έλαβε 26.000 ευρώ (μεικτές αποδοχές) για τη χρήση του 2008 εκ της συμμετοχής του στο ΔΣ.

* γ) Η συμμετοχή του στην ΟΚΕ Βρυξελλών περιλαμβάνεται στο επίσημο βιογραφικό του στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ!

* δ) Ο κ. Παναγόπουλος ήταν α' αντιπρόεδρος του ΟΑΕΔ, με αποδοχές - πάντα μεικτές - της τάξεως των 3.000 ευρώ μηνιαίως (αποζημίωση και συνεδριάσεις). Το ποσό των 40.000 ευρώ που αναφέρεται στο κείμενο προκύπτει από τον υπολογισμό των αποδοχών σε ετήσια βάση. Οντως, ο κ. Παναγόπουλος δεν θα εισπράξει το σύνολο του ποσού αυτού καθώς παραιτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου (όπως αναφέρει στην επιστολή του), δηλαδή πέντε ημέρες πριν από το δημοσίευμα».

Φυσικά η συλλογική σύμβαση για τους εργαζόμενους ήταν 650 ευρώ το μήνα.

Φαίνεται ότι τόσα τους φτάνουν . . . .

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΣΕΕ)

"δεν σχεδιάζονται απεργίες για το μέλλον"

«Δεν υπάρχει σχεδιασμός για γενική απεργία στο άμεσο μέλλον» δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, μιλώντας στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, και σημειώνοντας ότι «παρά τις πολλές απεργίες που έκανε η ΓΣΕΕ, εφαρμόστηκαν οι σκληρές πολιτικές που περιγράφονται στο Μνημόνιο (με την ΕΕ και το ΔΝΤ) και δεν υπάρχουν προφανείς εναλλακτικές λύσεις».

«Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν υποστεί μεγάλες μισθολογικές μειώσεις και την πιο βίαιη επίθεση στα δικαιώματά τους. Η τακτική και η στρατηγική τους είναι σεβαστή, αλλά δεν μπορούμε να την ακολουθήσουμε», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Μετά από αυτές τις δηλώσεις το ΔΝΤ μπορεί να είναι ήσυχο. Οι εργαζόμενοι της Ελλάδας είναι σε καλά χέρια. Δείχνουν απεριόριστη κατανόηση στις δύσκολες μέρες που περνούν οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, οι εφοπλιστές και όλοι οι ευγενείς πιστωτές. Η πάλη των τάξεων αναστέλλεται λόγω μνημονίου. Πρώτα να σώσουμε τα κέρδη των τραπεζών και τους τόκους τους. Πρώτα από όλα να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή του τοκογλυφικού χρέους και ας γυρίζει ο εργαζόμενος κόσμος ένα αιώνα πίσω.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ : ΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ

Υστερόγραφο : Προς ΑΔΕΔΥ – (Με ακούει κανείς;)

Ο παρ ολίγον υποψήφιος περιφερειάρχης Παπασπύρου βρήκε τη λύση :

Θα ρίξουμε τον καπιταλισμό δικαστικά !!! Στις 7 Οκτώβρη θα κηρύξουμε την Οκτωβριανή επανάσταση του αιώνα μας. Το μνημόνιο θα πέσει μετά από πρόταση του εισαγγελέα της έδρας. Τόσο απλό ήταν τελικά; Και εμείς οι αιθεροβάμονες που νομίζαμε τόσα χρόνια ότι με απεργίες και κινήματα θα τα αλλάξουμε όλα διαψευστήκαμε. Η μαρξιστική λενινιστική ανάλυση τύπου ΑΔΕΔΥ μας σάρωσε.

Με τις υγείες μας.

Πυλαρινός Ηρακλής, Πάτρα

Συμφέρον και προοπτική, είναι κοινά;

Αν οι δημοτικοί σταθμοί λύσουν τα στεγαστικά προβλήματα τους, στελεχωθούν με μόνιμο καταρτισμένο προσωπικό και καταργήσουν τα τροφεία, αν τα δημόσια σχολεία σταματήσουν να στοιβάζουν τους μαθητές, αν το δημόσιο νοσοκομείο στελεχωθεί, αν οι εργολαβίες γίνονται από τους δημότες για τους δημότες... Τότε θα ωφεληθούν οι άνεργοι, οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι μικροί επαγγελματίες -βιοτέχνες –έμποροι. Τα μονοπώλια που δημιουργούνται στην εκπαίδευση, στην ιατρική περίθαλψη, στον κατασκευαστικό τομέα, θα ωφεληθούν;
Δύο διαφορετικά συμφέροντα, δυο διαφορετικές προοπτικές: Η προοπτική της ανάπτυξης για τον λαό και η προοπτική της ενίσχυσης των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Υπάρχει ανεξάρτητη πολιτική;

Παύλου Γιάννης,
pavlou_g@otenet.gr

Αριθμός Μαθητών ανά Σχολική Τάξη (Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις)

Η Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Εύη Χριστοφιλοπούλου απαντώντας σήμερα σε ερώτηση στη Βουλή, αναφορικά με τον αριθμό των μαθητών ανά σχολική τάξη, ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει η πρόθεση για επιβολή τμημάτων με 30 μαθητές.

Η κα Χριστοφιλοπούλου τόνισε ότι οι διατάξεις θα παραμείνουν όπως ισχύουν σήμερα, δηλαδή «μέγιστος αριθμός μαθητών ανά τάξη 30 για τη δευτεροβάθμια και 25 για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση».

Η Υφυπουργός έφερε το παράδειγμα ενός τμήματος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με 26 μαθητές το οποίο με το ισχύον όριο σπάει σε δυο τμήματα των 13 μαθητών και τόνισε ότι στις περιπτώσεις αυτές ωφελιμότερο – για το δημόσιο και το παιδαγωγικό συμφέρον – είναι το τμήμα να παραμένει ενιαίο με 26 μαθητές. (Προσωπική σημείωση: Μάλλον το παιδαγωγικό συμφέρον που αναφέρει η υφυπουργός παιδείας προκύπτει από τις δημοσιεύσεις, της ίδιας, επιστημονικών μελέτών και άρθρων για την δημόσια διοίκηση, την αποκέντρωση και τη διαχείριση ανθρώπινων πόρων σε ελληνικά, βρετανικά και αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά.)

Στο πλαίσιο αυτό, η συνολική πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι να προσδιορίζεται ο αριθμός των μαθητών από 25 συν 10%, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε σχολικής μονάδας

πΗΓΉ:http://www.christofilopoulou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=197:2010-04-15-15-05-49&catid=48:deltia-tipou&Itemid=76

Aνακοίνωση της ΕΛΜΕ Πειραιά: Αριθμός μαθητών στα τμήματα

Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς βρίσκει εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές απέναντι στην αντιλαϊκή, αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης, η οποία αποτυπώνεται και στο περίφημο μνημόνιο.

Οι περικοπές στην παιδεία και το χτύπημα της Δημόσιας παιδείας είναι μπροστά μας. Ανάμεσα στις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, ανατρέποντας τα έως πέρσι δεδομένα.

Το Υπουργείο Παιδείας με εντολές, πότε προφορικές για 30αρια τμήματα και πότε με το επικοινωνιακό 25+10% προσπαθεί να διαμορφώσει τα τμήματα με 27-30 μαθητές, προκειμένου να μειώσει δραματικά τους διορισμούς εκπαιδευτικών. Πρόκειται για αρνητική εξέλιξη που επιδεινώνει τις εκπαιδευτικές-παιδαγωγικές-διδακτικές συνθήκες λειτουργίας του σχολείου σε βάρος όλων και πρώτα απ' όλα του μαθητή και των μορφωτικών του αναγκών.

Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ Πειραιά έχοντας ως προτεραιότητα μια Δημόσια δωρεάν Παιδεία που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες όλων καλεί τους Συλλόγους καθηγητών, τους γονείς και μαθητές να κινητοποιηθούν ώστε κανένα τμήμα να μην έχει πάνω από 25 μαθητές.

Ειδικότερα καλούμε τους συλλόγους καθηγητών να διαμορφώσουν τα τμήματα με βάση την μέχρι πέρσι πραχτική, έτσι ώστε κανένα τμήμα να μην υπερβαίνει τους 25 μαθητές. Συγκεκριμένα: στους 26 μαθητές γίνονται 2 τμήματα, στους 51 γίνονται 3 τμήματα, στους 76 γίνονται 4 τμήματα κλπ.

Στα σχολεία που υπάρχει πρόβλημα αιθουσών είναι απαραίτητο να οργανωθούν αγώνες, από κοινού με μαθητές και γονείς, για την βελτίωση της κτιριακής υποδομής.

Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ με ομόφωνη απόφαση του καλεί και καλύπτει συνδικαλιστικά τους συλλόγους-εκπαιδευτικούς να απέχουν από την διδακτική διαδικασία (δεν μπαίνουν στην αίθουσα) στα σχολεία που η διοίκηση επιμένει για τμήματα με πάνω από 25 μαθητές. Ταυτόχρονα ενημερώνουν γονείς και μαθητές και από κοινού κινητοποιούνται για την υλοποίηση των παραπάνω.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΑΚΡΙΤΑΣ ΘΩΜΑΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΝΤΙΖΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Οι εκπαιδευτικοί και η αξιολόγηση

Την στιγμή που το κρατικομοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού βιώνει ακόμα μια κρίση, μια κρίση που αποτελεί εγγενή στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος (1907, 1914, 1920, 1929, 1937, 1949...). Την στιγμή που η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και κρατών από κράτη είναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Την στιγμή που που οι παραγωγικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την ανάγκη για πολυτελή είδη μιας ισχνής μειοψηφίας αφήνοντας ανθρώπους να υποφέρουν ακόμα και να πεθαίνουν από την έλλειψη βασικών ειδών ανάγκης.
Αυτή την στιγμή υπάρχουν απόψεις που θεωρούν άλλου τύπου πολιτικές αντιλήψεις παρωχημένες, οπισθοδρομικές και τα μάλα αντιδραστικές και που μας ενημερώνουν για τα προφητικά λόγια του Κ. Θ. Πάγκαλου ότι ...είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης... δηλαδή προκύπτει εξ ορισμού ότι ζούμε σε μια αταξική κοινωνία και έχουμε περάσει από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας (sic).
Στο δια ταύτα σχετικά με την αυτοαξιολόγηση που προτείνει το Υπουργείο και την προπαγάνδα γύρω από την ανάγκη εφαρμογής της μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα γυρίζουν γύρω από ένα σημείο, ότι οι καθηγητές εναντιώνονται στην αξιολόγηση γιατί δεν είναι συνεπείς και συνειδητοί λειτουργοί και η αξιολόγηση δεν τους βολεύει, δογματικά στέκονται σε ένα σημείο, στην κατάταξη των εκπαιδευτικών σε καλούς και κακούς. Δηλαδή η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που εναντιώνεται στην αυτοαξιολόγηση του υπουργείου είναι είτε μη συνεπείς ή και απλά κάνουν πλάτες στους μη συνεπείς συναδέλφους τους!
Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού και του εκπαιδευτικού έργου είναι αναντίρρητα χρήσιμη. Η αξιολόγηση όμως γίνεται καθημερινά και ελεύθερα από οικονομίστικες αντιλήψεις, γίνεται μέσα από τους μαθητές, από τους γονείς και από τους διδάσκοντες. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της αξιολόγησης πάνε χαμένα γιατί στραγγαλίζονται μέσα από μικροαστικούς θεσμούς (βλέπε ρουσφέτια) και οδηγούν απλά σε ένα απλό γενικευμένο συμπέρασμα “κάθε τι δημόσιο δεν αποδίδει”, υπάρχει βέβαια η λύση και λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτή που το μόνο που δεν υπολογίζει είναι το κέρδος!
Μήπως αν διαβάσουμε καλύτερα την προτεινόμενη δομή της προτεινόμενης αυτοαξιολόγησης θα δούμε ότι ακριβώς αυτό που αξιολογείτε είναι το άνοιγμα του σχολείου στην αγορά. (Η χρήση του κτιρίου για δραστηριότητες ή εκδηλώσεις από άλλους φορείς, χρήση χώρων εκτός σχολείου για μαθήματα, δραστηριότητες ή εκδηλώσεις του σχολείου, ο Δήμος ή η Κοινότητα να υποστηρίζει οικονομικά το σχολείο, ο Σύλλογος Γονέων/Κηδεμόνων να ενισχύει οικονομικά το σχολείο).
Ένα σχολείο με το όνομα μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας που θα χορηγεί τα έξοδα του σχολείου, αυτό είναι το σχολείο όραμα της αυτοαξιολόγησης όπως αυτή προτείνεται από το υπουργείο. Αυτό το σχολείο θα μάθει σίγουρα στους μαθητές τις κατάλληλες γνώσεις και δεξιότητες για να διαπρέψουν στον εργασιακό τους βίο. Αυτό το σχολείο όμως θα τους μάθει για την έννοια της υπεραξίας; θα τους μάθει για την ελπίδα κυριαρχίας της ελεύθερης δραστηριότητας αυτοσκοπού έναντι στην καταναγκαστική εργασία; θα τους μάθει την έννοια της δημοκρατίας;
Το εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχει για να ικανοποιεί τις ανάγκες του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο το σχολείο έφτασε σήμερα σχεδόν στην τελειότητα. Οι μαθητές τελειώνοντας την δευτεροβάθμια εκπαίδευση δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν γνωρίζουν τα βασικά τους εργασιακά δικαιώματα , δεν γνωρίζουν τις δυνατότητες συνδικαλιστικής δράσης, δεν γνωρίζουν ότι δεν έχει γραφτεί το τέλος της ιστορίας του ανθρώπου.
Εδώ ακριβώς οι εκπαιδευτικοί που πιστεύουμε σε μια καλύτερη κοινωνία δεν θα σκύψουμε το κεφάλι. Θα παλέψουμε σε αυτές τις δύσκολες εποχές για ένα αναβαθμισμένο δημόσιο δωρεάν σχολείο που να καλύπτει τις ανάγκες των μαθητών και όχι της ελεύθερης αγοράς και ας ξέρουμε ότι με αυτό το τρόπο θα ρίξουμε την βαθμολογία της σχολικής μας μονάδας (Κριτήριο αυτοαξιολόγησης: Αναλογία πραγματοποιηθεισών ωρών διδασκαλίας προς προγραμματισμένες ώρες διδασκαλίας κατά τμήμα και μάθημα, σε μηνιαία & ετήσια βάση). Θα δώσουμε όμως στους μαθητές το μάθημα πως υπάρχει ελπίδα πέρα από τον σημερινό ανασφαλή τρόπο ζωής, την κοινωνία της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας.
Η άρνηση της αυτοαξιολόγησης αποτελεί από μόνη της μια πρόταση, μια πρόταση που αναδεικνύει το αδιέξοδο του σήμερα και την ανάγκη για μια ριζική αλλαγή και όχι τα μπαλώματα στο σάπιο σκαρί της καθημερινότητας. Είμαστε στον πάτο του βαρελιού η μόνη λύση για να βγούμε είναι να αναποδογυρίσουμε το βαρέλι.

Παύλου Γιάννης
Pavlou_g@otenet.gr

Δήμος Ικαρίας στήριξη υποψήφιου Δημάρχου από τη Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ και το ΣΥΝ.

Ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του κου Χρήστου Σταυρινάδη, που θα συμμετάσχει στις εκλογές του Νοεμβρίου, ως υποψήφιος δήμαρχος Ικαρίας.

Η υποψηφιότητα του στηρίζεται από τη Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ και το ΣΥΝ.

«Πιστεύω πως η Ικαρία μπορεί να οδηγηθεί σε καινούργιο δρόμο επίλυσης των χρόνιων προβλημάτων της και για το λόγο αυτό αποδέχτηκα τις προτάσεις των συμπατριωτών μου να τεθώ επικεφαλής μιας κοινής προσπάθειας. Την προσπάθεια αυτή καλώ να στηρίξουν όλοι οι ενεργοί πολίτες, πολιτιστικές, πολιτικές κινήσεις και πολιτικά κόμματα, με σεβασμό στις προσωπικές απόψεις και στις διαφορετικές πολιτικές ταυτότητες με κοινό όμως στόχο την πρόοδο του τόπου μας και την αλλαγή της μοίρας της Ικαρίας μας», αναφέρει, με ανακοίνωσή του, ο κ. Σταυρινάδης.

Πηγή: Αρμονία 103, 2 (http://www.armoniaradio.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=3754)

Σοσιαλδημοκρατία η υπηρέτρια του κεφαλαίου

“Εμείς οι σοσιαλιστές πάντα παλεύαμε για τη δημοκρατία και εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των συνταγματαρχών.” τάδε έφη Γ. Παπανδρέου στο περιοδικό Christian Science Monitor στις 12-08-2010 . Η αντικομουνιστική δήλωση αυτή δεν είναι η μοναδική έτσι έχουμε την δήλωση Ραγκούση ορίζοντας ως “ανιστόρητο τον διμέτωπο αγώνα που διεξάγει ο Περισσός”. Τις δηλώσεις Πάγκαλου περί εξασφαλισμένης γνωμάτευσης για το ψυχιατρείο των ψηφοφόρων του ΚΚΕ και την παραδοχή του ως αντικομουνιστή δηλώνοντας “Γιατί εκλεπτυσμένος; Είμαι κανονικός αντικομμουνιστής...”.
Ο αγώνας των σοσιαλιστών για την “δημοκρατία” είναι μακρόχρονος και βαστάει δεκαετίες. Το 1889 εποχή που ο καπιταλισμός βρισκόταν ανάμεσα στο προμονωπολιακό στάδιο και το ιμπεριαλιστικό στάδιο ιδρύθηκε η Β' Διεθνή. Στα πλαίσια της Β διεθνούς παρουσιάστηκαν έντονα ρεφορμιστικές απόψεις που καλούσαν για την έξοδο από τον καπιταλισμό μέσα από τους ίδιους τους αστικούς θεσμούς σε αντίθεση με την Μαρξιστική θεωρία που καλεί την εργατική τάξη να ανατρέψει την αστική εξουσία και να εγκαθιδρύσει την εξουσία του προλεταριάτου, δηλαδή τον σοσιαλισμό. Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο σοσιαλισμός κατά την Μαρξιστική θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού δεν αποτελεί ένα αυτόνομο κοινωνικοοικονομικό στάδιο. Στον σοσιαλισμό αν και η παραγωγή κατευθύνεται για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών το κοινωνικό προϊόν κατανέμεται με βάση την αρχή "στον καθένα ανάλογα με την εργασία του, ενώ ο καθένας εργάζεται ανάλογα με τις ικανότητές του".ενώ στο κομμουνισμό ισχύει "από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του".
Η Β διεθνή διαλύθηκε πρακτικά το 1914 αφού υπερίσχυσαν σοσιαλσοβινιστικές πρακτικές. Το σοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας SPD, όπως και άλλων κρατών, τάχθηκε υπέρ του Α' παγκοσμίου πολέμου θεωρώντας τον πόλεμο πατριωτικό και όχι ιμπεριαλιστικό. Μάλιστα οι σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα το 1919, όταν έγινε η εργατική επανάσταση στο Βερολίνο, η ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών φρόντισε για την κατάπνιξη της επανάστασης, στην οποία βρήκαν το θάνατο πολλοί εργάτες και προσωπικότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας KPD όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ.
Ποιοι όμως είναι πίσω από την σοσιαλδημοκρατία; οι εργάτες;
Για τα Ελληνικά δεδομένα το ΠΑ.ΣΟ.Κ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα) αποτελεί, σε αριθμό μελών και οπαδών, το κύριο εκπρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ βέβαια έχει την τύχη να ενισχύεται στον αγώνα του για την σοσιαλιστική οικοδόμηση από μεγάλες εταιρίες όπως η SIEMENS. Μάλιστα τα λόγια του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου είναι χαρακτηριστικά της πολιτικής κυνικότητας “Εάν του είπαν: (του Τσουκάτου) πάρε μια σακούλα με λεφτά και πήγαινε στο κόμμα σου, γιατί αυτό είναι παράνομο; Στις εκλογές όλοι παίρνουν λεφτά από όλους και τα πάνε στα κόμματά τους”. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι μιλάμε για λεφτά που δεν δίνονται από μια εταιρία για την προσφορά από κάποια επιχείρηση του κόμματος ενός συγκεκριμένου έργου στα πλαίσια της αγοράς, αλλά για λεφτά που πάνε για την ενίσχυση του αγώνα του κόμματος, σοσιαλισμός με την χορηγία του κεφαλαίου, ένας ενδιαφέρον τόπος στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα που θα προκαλούσε σίγουρα έντονες αντιδράσεις αν η κοινωνία δεν είχε υποστεί ένα τόσο έντονο πολιτικό Μιθριδατισμό.
Και γιατί το κεφάλαιο χορηγεί ένα σοσιαλιστικό κόμμα;
Μια από τις μεγαλύτερες εξυπηρετήσεις της σοσιαλδημοκρατίας στο κεφάλαιο είναι η νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας και η χειραγώγηση των εργατών στους αστικούς θεσμούς που επιβάλουν την αποδοχή της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τους κεφαλαιοκράτες. Ο λεγόμενος 3ος δρόμος που έκανε λόγο ο ιδρυτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ καλούσε για μια διαφορετική πορεία από την νεοφιλελεύθερη οικονομία και την οικονομία των σοσιαλιστικών κρατών. Στην συνέχεια με την συνέντευξη του Γ. Παπανδρέου στο Christian Science Monitor δήλωσε πως “...ο 3ος δρόμος απέτυχε αφού αποδείχθηκε εσφαλμένη η πίστη στην ικανότητα της αγοράς, να αυτορρυθμίζεται...”. Μήπως τότε επιτέλους θα πρέπει να ξεχάσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε μια οικονομία με αποκλειστικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος των κεφαλαιοκρατών; Όχι, Ο Γ. Παπανδρέου μας δείχνει το δρόμο της σωτηρίας με την εφαρμογή του 4ου δρόμου ενός δρόμου που θα επιτρέπει στις αγορές να αναπτύσσονται αλλά όχι σε βάρος της δημοκρατίας αφού θα η διεθνή διακυβέρνηση (!!) και οι διεθνείς οργανισμοί θα θέτουν την διεθνή αλληλεγγύη πάνω από τα εθνικά συμφέροντα. Δηλαδή στο παρόν οικονομικό σύστημα, με συγκεντρωμένο τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής στα χέρια μιας μικρής αριθμητικά πλουτοκρατίας που στην υπηρεσία της έχει τις αστικές κυβερνήσεις θα πάψουν οι αγορές να εξυπηρετούν το καπιταλιστικό κέρδος και θα φροντίσουν για τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, υπό το βάρος της διεθνούς διακυβέρνησης; της ίδιας διεθνούς διακυβέρνησης και διεθνών οργανισμών που φροντίζει για το δικαίωμα των Κύπριων να έχουν ένα νησί ενωμένο; το δικαίωμα των Παλαιστινίων για μια πατρίδα;
Οι λεγόμενες αγορές για ένα πράγμα ενδιαφέρονται και αυτό είναι το οικονομικό κέρδος, ακριβώς αυτό το κέρδος ενισχύεται με το ξεπούλημα των παραγωγικών δυνάμεων της Ελλάδας από την σοσιαλιστική κυβέρνηση.
Οι μεταφορές ιδιωτικοποιούνται, σε δρομολόγια φιλέτα συνωστίζονται οι κεφαλαιοκράτες να εξυπηρετήσουν τους πολίτες στα πλαίσια που ονομάζουμε υγιή ανταγωνισμού. Σε αντίθεση στις λεγόμενες άγονες γραμμές που δεν προσφέρουν το πολυπόθητο κέρδος οι πολίτες αφήνονται ξεχασμένοι να αργοσβήνουν, η ανθρώπινη ανάγκη τους για δυνατότητα μετακίνησης δεν ικανοποιείται.
Στον ενεργειακό τομέα ξεπουλάνε, ευθέως ή με την ανυπαρξία δημόσιων επενδύσεων της ορυκτές ενεργειακές πηγές της χώρας όπως π.χ. ο λιγνίτης. Στην παρθένα αγορά της πράσινης ενέργειας επιχορηγούν γενναία την εγκατάσταση Φωτοβολταϊκών σε μεγάλες εγκαταστάσεις παρέχοντας παράλληλα εγγυήσεις για υψηλές τιμές αγοράς του παραγόμενου ρεύματος, τιμές που ποιοι θα πληρώσουν άραγε; Ο “πράσινο ήλιος” προσφορά στο κεφάλαιο.
Την πιο αισχρή όμως επίθεση την βλέπουμε στα λόγια του πρόεδρου της διεθνούς σοσιαλιστικής “Εμείς οι σοσιαλιστές, πάντα αγωνιστήκαμε για τη δημοκρατία, τόσο ενάντια στους κομμουνιστές, όσο και ενάντια στους συνταγματάρχες.” Μία δήλωση που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εχθρός της δημοκρατίας είναι ο κομμουνισμός. Τα επιχειρήματα εδώ ξεφεύγουν από μια απλή διαφωνία σε κοινωνικό οικονομικούς “δρόμους” εδώ πλέον μιλάμε για την σύνδεση φασισμού και κομμουνισμού. Καταδικάζονται οι χιλιάδες κομμουνιστές ως φασίστες αυτοί που θυσιάστηκαν για την δημοκρατία, αυτοί που με τα λόγια του Ν. Μπελογιάννη “...δίνουν τη ζωή τους (οι κομμουνιστές) μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν' ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν...”. Αν οι κομμουνιστές που παλεύουν ενάντια στους εκμεταλλευτές, εγχώριους και ξένους είναι φασίστες τότε μάλλον ως ιδρυτή του φασισμού θα πρέπει να ανακηρύξουμε τον Σπάρτακο που μαζί με τους συντρόφους του σκλάβους εξεγέρθηκαν ενάντια στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία απλά για την ελευθερία τους.
Η πορεία της αστικής δημοκρατίας απέδειξε σε όλη την πορεία της ότι στηρίζεται στον διαχωρισμό των ανθρώπων σε τάξεις, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Οι προλετάριοι στα Ρωμαϊκά χρόνια πρόσφεραν τα παιδιά τους ως πολεμιστές, οι σύγχρονοι προλετάριοι προσφέρουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της εργασίας μας, σε ποιους; στους εκμεταλλευτές μας, τους κατόχους των μέσων παραγωγής, στους καπιταλιστές. Ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό είναι αγώνας υπέρ της δημοκρατίας γιατί δημοκρατία δεν νοείται χωρίς ισότητα και ισότητα δεν γίνεται να υπάρξει όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, όσο και να προσπαθεί η αστική δημοκρατία να πείσει περί του αντιθέτου.

Γιάννης Παύλου

Πολιτική διαφθορά ή πολιτικό αδιέξοδο;

Δεν υπάρχουν πολιτικές σήμερα”, “Δεν ασχολούμαι με την πολιτική”, “Είναι όλες οι πολιτικές ίδιες”,.....
Αυτές είναι μόνο μερικές από τις απαντήσεις που θα λάβει κανείς στο ερώτημα ποιες είναι οι πολιτικές σου απόψεις. Μάλιστα εντύπωση μπορεί να προκαλέσει ότι μεγάλο μέρος των απαντήσεων αυτών προέρχεται από άτομα νεαρής ηλικίας που θα ανέμενε κανείς να είναι άτομα πολιτικά δραστήρια και οι μπροστάρηδες στην βελτίωση της ανθρώπινης.
Για να δούμε λίγο πιο ολοκληρωμένα το φαινόμενο της αδιαφορίας των πολιτών για την πολιτική θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο πλαίσιο που σήμερα ο πολίτης καλείται να συμμετέχει στον καθορισμό της πολιτικής, δηλαδή τον κοινοβουλευτισμό. Πως λειτουργεί ο πολίτης στον κοινοβουλευτισμό; Κάθε τέσσερα- πέντε χρόνια πάει στην κάλπη για να διαλέξει το που θα τον αντιπροσωπεύσει στο κοινοβούλιο. Με ποια κριτήρια θα γίνει αυτή η επιλογή;
Αρχικά, ο πολίτης, θα περάσει από τα κύματα προπαγάνδας των Μέσων Μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ). Θα είναι θεατής σε ένα πολιτικό αγώνα που δεν θα ασχολείται με την πολιτική καθ' αυτή αλλά με πρόσωπα και τις προσωπικές τους συμπεριφορές και ικανότητας, θα ακούσει για την ανάγκη μιας δυνατής αυτοδύναμης κυβέρνησης και πιθανόν για την ανάγκη αλλαγής.Θα του παρουσιαστούν οι “τεράστιες” διαφορές μεταξύ των μεγάλων” κομμάτων που έχουν επίσημους χορηγούς τους κεφαλαιοκράτες και που όλος τυχαίος είναι και ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.
Στην συνέχεια το αστικό κράτος θα βγάλει σε πλειστηριασμό τα ψίχουλα, αυτά που θα περισσέψουν μετά το πάρτι των δις με τους κεφαλαιοκράτες. Θα τάξει τα ρουσφέτια του, βοηθήματα για τους απόρους, αυξήσεις ψίχουλα στους εργάτες.
Όσοι ξεφύγουν από τα δίκτυα των ΜΜΕ θα προσκρούσουν στα κόμματα αναχώματα, κόμματα σχεδιασμένα να μαζεύουν τις “χαμένες ψήφους” από ψηφοφόρους απελπισμένους από τις πολιτικές των κομμάτων “εξουσίας”. Στο τέλος τα κόμματα αναχώματα θα υπερασπιστούν τις ίδιες πολιτικές με τα κόμματα “εξουσίας”, πολιτικές που διατηρούν το ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας, υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι. Θα δικαιολογήσουν τις πολιτικές της ελεύθερης αγοράς, των μονοπωλίων, του τραπεζοχρηματιστικού συστήματος. Στην συνέχεια και αφού θα προκύψει η κυβέρνηση για τέσσερα χρόνια θα μπορεί πρακτικά να κάνει ότι θέλει χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αντιδράσει, τουλάχιστον μέσα από τους αστικούς θεσμούς και μέχρι τις επόμενες εκλογές. Τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές όπου ο λαός θα κληθεί να κρίνει την κυβέρνηση; Το σκηνικό προβλέφθηκε ήδη από τον Κ. Καραμανλή τον πρεσβύτερο το 1958 όπου αρνούμενος να δεχθεί στην (ΕΡΕ) τον Γεώργιο Παπανδρέου τον πρεσβύτερο λέγοντας του “Θα εξασθενούσατε έτσι μια εθνική αντιπολίτευση που η χώρα επίσης χρειάζεται. Δυο ισχυρά κόμματα, το ένα στην εξουσία, το άλλο εξασφαλίζοντας -για το γενικό καλό- ένα ισορροπημένο αντίβαρο, το ένα διαδεχόμενο το άλλο και ξαναπαίρνοντας τα ηνία όταν η φθορά της εξουσίας θα επέβαλλε μια αλλαγή, ιδού ο υγιής κοινοβουλευτισμός που ονειρεύομαι. Και για αυτό εύχομαι το σχηματισμό ενός συμπαγούς κόμματος του κέντρου που θα ενώσει τα ανομοιογενή στοιχεία του”. (Μ. Ζενεβουά, “Η Ελλάς του Καραμανλή, Σιδέρη, σελ 208).
Βέβαια η προβληματική της σημερινής πολιτικής κατάστασης θα “φορτωθεί” από τα ΜΜΕ στη διαφθορά των πολιτικών στην ανικανότητα τους, στους μετανάστες στις διαμαρτυρίες των εργαζόμενων που δεν αφήνουν την σωστή ανάπτυξη του καπιταλισμού και γενικά στον “κακό”, τον ημιτελή καπιταλισμό.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας άνθρωποι που καταλαβαίνουν το αδιέξοδο αυτού του συστήματος αντιδρούν και αρνούνται να συμμετάσχουν και αποσύρονται αποκτώντας “πολιτική ανοσία” και αφήνοντας έτσι τις τύχες τους στα χέρια των υπολοίπων. Η αντίδραση αυτή αν και στηρίζεται ακριβώς στην συνειδητοποίηση της προβληματικής της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όχι απλά δεν οδηγεί σε ρήξη και ανατροπή για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας απαλλαγμένης από τα βαρίδια του καπιταλιστικού συστήματος αλλά απεναντίας βοηθάει στην διατήρηση του και την ενίσχυση του αφού άρει την αντίδραση από ένα κομμάτι λαού που συνειδητοποιεί το πολιτικό αδιέξοδο.
Για την ενίσχυση της “πολιτικής ανοσίας” εκτός από τα αστικά ΜΜΕ επιτάσσονται οι τέχνες και ο αθλητισμός. Έτσι ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, που αποτελούν σήμερα την πιο κοντινή τέχνη για την πλειοψηφία των πολιτών, προβάλουν συνεχώς το λεγόμενο , μια κοινωνία που όλοι έχουν το δικαίωμα να γίνουν τα μεγάλα ψάρια άσχετα βέβαια που στην πορεία το μεγάλο ψάρι έχει φάει ένα κοπάδι μικρά ψάρια, στην περίπτωση μας την υπεραξία από ένα πλήθος εργατών.
Τα αθλητικά θεάματα επίσης με την σημερινή τους εμπορευματική μορφή φροντίζουν για το ανώδυνο ξέσπασμα. Στη θέση των τόσο ντεμοντέ πολιτικών συζητήσεων γίνονται ατελείωτες συζητήσεις για τα αθλητικά αποτελέσματα και το “χρηματιστήριο” των παικτών και των αθλητικών ομίλων.
Στην δημοκρατία η πλειοψηφία έχει τον λόγο και η πλειοψηφία είναι οι εργάτες που καταναλώνουν ένα μόνο μικρό κομμάτι της παραγωγής τους, οι φτωχοί αγρότες έρμαια της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής , οι μικροί Επαγγελματίες -Βιοτέχνες –Έμποροι που παλεύουν για την επιβίωση απέναντι στα μεγάλα διεθνή μονοπώλια. Όλοι μαζί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η δημοκρατία του κεφαλαίου που προωθεί τα συμφέροντα της μειοψηφίας και που μόνη της εύνοια είναι απλά η αναπαραγωγή των προλετάριων και δεν την απασχολεί η ευημερία του λαού σε εθνικό και διεθνή επίπεδο.
Το μεγάλο όπλο των εργατών είναι ο αριθμός τους, το μεγάλο όπλο των καπιταλιστών είναι ο διχασμός των εργατών, ένας διχασμός που πηγάζει από την έλλειψη του διαλόγου, ενός διαλόγου που σήμερα γίνεται με την μεσολάβηση των αστικών ΜΜΕ. Καθόμαστε το βράδυ στο καναπέ και βλέπουμε τους πολιτικούς μας αντιπροσώπους μας να συζητάνε με συνδικαλιστές – μελλοντικούς πολιτικούς μας αντιπροσώπους- για τα προσωπικά, της τάξης μας, προβλήματα και που όλος τυχαίος μας στρέφουν εναντίον ομάδων εργαζομένων και αποκρύπτουν τον πραγματικό ένοχο τον καπιταλισμό, δηλαδή την απενοχοποίηση της εκμετάλλευσης των ανθρώπων.
Ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας και ας βγούμε στους δρόμους, δίχως μεσολαβητές, άμεσα:
ας ακούσουμε την φωνή του απολυμένου εργάτη,
ας ακούσουμε την φωνή του απελπισμένου αυτοαπασχολούμενου,
ας ακούσουμε τον ξεσπιτωμένο μετανάστη,
ίσως αυτά που ακούσουμε μας εκπλήξουν,
ίσως δούμε πως τα προβλήματα μας είναι κοινά,
ίσως δούμε πως το συμφέρον μας είναι κοινό,
ίσως δούμε πως ο εκμεταλλευτής μας είναι κοινός
ίσως το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας δεν είναι ο καπιταλισμός.

Παύλου Γιάννης

Pavlou_g@otenet.gr